Nieuws

Verboden of bewustwordings­cadeautjes?

Wanneer dit kerkblad uitkomt is de meteo­rologische lente al begonnen. Het mag nog winters weer geven, wie goed kijkt ziet toch overal al bewijs dat het voorjaar in aantocht is. De dagen lengen merkbaar en in mijn tuin bloeien de sneeuwklokjes en krokussen, tulpen komen boven de grond en ook zie ik al de eerste blaadjes aan struiken en bomen verschijnen: cadeautjes die me ervan bewust maken dat de winter ten einde loopt, cadeautjes vol belofte, dat de kou en grauw van de winter zullen plaatsmaken voor zon, licht en warmte en hopelijk ook genoeg groeizame regenbuien.
 

Bewustwording…

Met de verduurzaming en vergroening van onze levensstijl gaat het ongeveer net zo. Veel is ongemerkt vanzelfsprekend geworden in onze tijd: elk jaar nieuwe, bespoten planten kopen voor in de tuin, of de tuin maar volleggen met stenen om minder werk te hebben, elk seizoen nieuwe kleding kopen, na 19.00 uur het gaspedaal eens lekker intrappen, vliegreizen maken… We denken er vaak nauwelijks bij na en als iemand er iets over zegt, irriteert dat soms mateloos, alsof ons het goede leven niet gegund is en ons allerlei verboden en beperkingen worden opgelegd, of we voelen ons machteloos en keren het probleem van onze natuurlijke omgeving de rug toe, soms ook lijden we aan onze schuld tegenover onze leefomgeving en aan onze tekortkomingen er iets zinnigs aan te doen.
 

Niet individueel maar samen…

Maar machteloos zijn we niet, denk ik, en lijden is niet nodig. We moeten anders gaan kijken, stoppen met het ontstane milieuprobleem als een individuele schuld en verduurzaming en vergroening als een individuele verantwoordelijkheid te zien.
Wij maken immers deel uit van een groot, log politiek-economisch systeem, dat vooral gefocust is op economische groei. Dat politiek-economische roer om!
Maar dat gebeurt pas als wij, inwoners van dit land, bewoners van deze wereld en consumenten van bedrijven met onze keuzes het politiek en economie moeilijk, zelfs onmogelijk maken in dezelfde richting door te stomen. Met ons gedrag kunnen we uiteindelijk samen hen dwingen het roer om te gooien. Daarbij mogen we geloven dat al onze beetjes individuele inspanning helpen, want we vullen elkaar wel aan.
Geen verboden van anderen, maar bewustwordingscadeautjes en bewuste keuzes…

Ieder mag dus op zijn of haar eigen manier insteken en niemand hoeft zich door een ander te laten dwingen. Wat jij voor het milieu kunt doen is immers afhankelijk van je persoonlijke situatie en mogelijkheden. Vertrouw erop dat we elkaar aanvullen. Laat dus niemand je – hoe dringend of opdringerig ook gebracht - verboden opleggen. Maar leg ze ook niet zomaar uit ergernis of onmacht  ter zijde. Accepteer ze als bewustwordingscadeautjes. Pak ze aan, pak ze uit, bekijk ze goed, beoordeel ze naar eer en geweten: wat betekent dit voor mij en wat kan ik ermee? Handel er vervolgens zo goed mogelijk naar.
Zo worden het eerder jouw persoonlijke uitdagingen dan ver- of geboden van anderen en daarmee een stuk leuker om mee bezig te zijn. Er zitten vast dingen bij waar je blij van wordt wanneer je er mee aan de slag gaat, maar ook zaken waar jij niet mee uit de voeten kunt, die zijn nu niet voor jou, misschien voor later als dat je gegeven is.

Maak uit al die bewustwordings­cadeautjes die je worden aangereikt je eigen keuzes, vrij, vrolijk en vooral met overtuiging, uit liefde voor God en de wereld waarop je wonen mag. Het zijn cadeautjes vol belofte, dat een schonere wereld mogelijk is en vervuiling plaats zal maken voor herstel van Gods goede schepping…

Conny van den Berg