Van de predikant

Pasen valt dit jaar opnieuw in een wereld vol onrust. Oorlogen slepen zich voort, spanningen lopen op, het publieke debat verhardt en veel mensen maken zich zorgen over hun toekomst. Juist in zo’n tijd klinkt het paasverhaal misschien wel scherper dan ooit: ‘Hij is niet hier, Hij is opgewekt.’(Matteüs 28,6)

Pasen is geen zoet lentefeest dat de werkelijkheid toedekt met bloemen en vrolijke kleuren. Het begint in het donker van de vroege morgen, bij een graf. Het begint bij mensen die verdrietig en teleurgesteld zijn, die dachten dat hun hoop was stukgelopen op Goede Vrijdag. De vrouwen die naar het graf gaan, verwachten geen wonder. Ze verwachten de dood.


En toch wordt juist daar het nieuwe begin geboren. De steen is weggerold. Wat afgesloten leek, blijkt open. Wat definitief leek, blijkt door God zelf doorbroken. Pasen zegt: de dood heeft niet het laatste woord. Onrecht heeft niet het laatste woord. Wanhoop heeft niet het laatste woord.

Dat betekent niet dat alle problemen verdwijnen. Ook na Pasen blijft de wereld kwetsbaar. Maar het licht is aangestoken. In de opstanding van Christus belooft God dat zijn toekomst sterker is dan onze angsten. Dat geeft moed om niet mee te gaan in cynisme of onverschilligheid. Het nodigt ons uit om zelf mensen van hoop te zijn – in kleine daden van trouw, vergeving en barmhartigheid.

Misschien is dat wel de meest actuele betekenis van Pasen: dat wij leren leven vanuit Gods toekomst, midden in het heden. Dat wij opstaan tegen alles wat het leven klein maakt. Dat wij, hoe voorzichtig soms ook, getuigen van het vertrouwen dat liefde sterker is dan de dood.
Gezegend Pasen – een feest van hoop die niet sterft.

Derk F. Blom